Polska(od 8 maja 1989)
| Gazeta Wyborcza | |
|---|---|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj | Polska |
| Wydawca | Agora SA |
| Rodzaj czasopisma | społeczno-polityczny |
| Pierwsze wydanie | 8 maja 1989 |
| Redaktor naczelny | Adam Michnik (od 8 maja 1989) |
| Średni nakład | (8/2009) 458 832[1] egz. |
| Średnia sprzedaż | (8/2009) 319 365[1] egz. |
| Format | broadsheet |
| ISSN | 0860-908X |
| Strona internetowa czasopisma | |
Gazeta Wyborcza (oficjalny skrót GW) — wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny, wydawany w Warszawie - nieprzerwanie od 8 maja 1989 roku - przez koncern medialny Agora SA, zajmujący drugą[2] pozycję na rynku pod względem średniego nakładu jednorazowego.
Spis treści |
Gazeta Wyborcza powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu, jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii przed wyborami do Sejmu Kontraktowego. Początkowo pismo miało nosić nazwę "Gazeta Codzienna", zaś przymiotnik "Wyborcza" miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej [3]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 000 egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy - większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze".
W latach 90. średni nakład wynosił 500 000 egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona[4]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 000 egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za "dziennikiem Fakt"[5].
Od momentu założenia pisma jego redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Zespół redakcyjny "Gazety" w szczytowym okresie stanowiło 780 dziennikarzy w całym kraju i 5 korespondentów za granicąpotrzebne źródło.
We wrześniu 1990, w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie Solidarności, Lech Wałęsa - wówczas przewodniczący NSZZ "S" - odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.
Jako jedna z najpoczytniejszych gazet w Polsce, "GW" nie stroniła od tematów kontrowersyjnych i trudnych. Efektem tego były ostre polemiki z innymi pismami i ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacje książkowe, m.in. książka "Michnikowszczyzna. Zapis choroby", w całości poświęcona zagadnieniu "Gazety Wyborczej" jako "narzędzia politycznego"[6] oraz książki i wypowiedzi Waldemara Łysiaka[7]. Krytycznie o "GW" wypowiadali się też jej byli pracownicy i redaktorzy, m.in. Stanisław Remuszko ("Gazeta Wyborcza. Początki i okolice"[8]) i Michał Cichy [9]
W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej - budynek otrzymał sześć nagród branżowych[10]. Od 2003 hasło Gazety brzmi Nam nie jest wszystko jedno.
Nazwy lokalne podane w nawiasach nie są już stosowane.[11]
Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.
Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[12].
Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:
Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. W 2009 r. laureatem został Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyrożniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Dotychczasowymi laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński i Andrzej Wajda.
Dziennikarze
Felietoniści
Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"
|
|||||||||||||||||
Twoja stara to najlepszy kumpel asterixa | certyfikat hiszpański | rosyjski Poznań | francuski Lublin | monitoring gps
źródło Wikipedia
